دو سه روزی است؛دو سه یادداشت نوشتم ولی هر دو سه را ؛ پاک کردم . قدیم هاکمتر ملاحظه می کردم .زیاد مهم نبود کسی ناراحت بشود یا نشود. الان بعضی وقت ها حس می کنم باید کمی ملاحظه کرد. به خاطر اینکه دل, آدم
اینجا دیگر نمی شود خود بود.
وقتی احساس کنی که نمی توانی خود باشی..باید رفت جایی که خود بود. دور از چشم ها .جایی که بویت را هم نشنوند! و بودنت را هم نبینند و تو با تک صندلی, چوبی, خاک خورده ات ؛با عشق.
تا حالا شده؛ قاب عکسی را بغل بگیری؛ و تنگ, تنگ,.. بفشاریش سینه ات؟ آن قدر محکم و تنگ ..که صدای, چوب, خشک, قاب.. در بیاید؟ قاب عکسم را بغل کردم..آن قدر که نفسش بند آمد و صدای چوبش هم..درآمد. قاب, عکس,
می خواهی بروی؛ نمی روی .
می خواهی بپری؛ نمی پری .
می خواهی نگاه کنی ؛ گمش کردی.
می خواهی عاشق بشوی ؛نمی شوی.
می خواهی به خزی.نمی خزی .
می خواهی مثل قدیم ها بشوی..ولی نمی شوی.
چقدرررر می خواهی ی ی؟
یک کاسهء رنگارنگ, سادهء پر,آب را می پاشی پشت, سر, یک آدم.یک روزگار..یک خاطره.پا می گذاری خانه ای بزرگ و ساکت... ماتت می برد از صدای, خنده هایی که از سالهای, دور؛ هنوز می پیچد لابلای درخت هاو دیوارهای,
همیشه ؛ ناگهانی می شود.هر چیزی که اذیتت بکند.هر چیزی که فکرهایت را به هم بریزد.هرچیزی که برایت سئوال بشود.پیاده رفتن..پارو زدن.شیشه را؛ کشیدن.فرار کردن.داشتن..نداشتن..همیشه ؛ ناگهانی می شود.دلم برای س